Categorie: Goede doelen, Kritiek op goede doelen
De foute kant van goede doelen
Bedeltelefoontjes, een stortvloed aan acceptgiro's en topsalarissen voor de directeuren. Goede doelen gaan soms ergerniswekkend te werk.In hun verwoede strijd om donateurs binnen te halen, maken veel liefdadigheidsinstellingen gebruik van moderne wervingsmiddelen. Telemarketing is zo'n manier. Het zijn echt niet enkel commerciële bedrijven die telemarketing inzetten om klanten te werven. Ook goede doelen hebben dit opdringerige instrument gevonden om zieltjes te winnen. Ze zetten telemarketiers in om je vaste donateur of collectant te maken, ze willen dat je per automatische incasso gaat betalen of de bijdrage zult verhogen. Tot ergernis van veel donateurs die de bedelbelletjes irritant vinden en soms zelfs besluiten om die reden hun bijdrage te stoppen.
Wie af wil van bedelbrieven of -telefoontjes kan dat melden bij het betreffende goede doel. Effectiever is je aan te melden bij Infofilter (onderaan dit artikel staan de gegevens). Zo'n aanmelding verlost je ook in één klap van veel commerciële bedrijven die je schriftelijk of telefonisch lastig vallen.
Het sturen van acceptgiro's is ook een lucratieve manier om geld op te halen. Wie eenmaal een keer iets heeft gegeven, loopt een grote kans vervolgens regelmatig een acceptgiro in de brievenbus te vinden. De wiskundige formule is simpel: hoe guller de gever, hoe meer 'spontane' verzoeken om geld je kunt verwachten van goede doelen. Wil je dat niet meer? Bel, mail of schrijf de betreffende instelling dan. Meestal helpt dat wel, want een geïrriteerde donateur zal niet snel meer wat geven.
Ook bij het Centraal Bureau Fondsenwerving (CBF), dat een keurmerk geeft aan goede doelen, komen klachten binnen. CBF-woordvoerster Map van der Wilden: ,,Meestal komen die van mensen die uit het adresbestand willen van een goed doel of van mensen die klagen dat er onterecht geld van hun rekening is afgeschreven.''
Brutaal was onlangs het Wereld Natuur Fonds. Dat verhoogde van een onbekend aantal donateurs de maandelijkse automatische incasso tot twee euro vanwege oplopende kosten. Wie daar niet mee akkoord ging, kon dat binnen drie weken laten weten. Dat is de omgekeerde wereld, constateerde lezer Kees Stok, die daarop besloot zijn maandelijkse bijdrage te stoppen. ,,Je kunt dat niet netjes vinden'', zegt jurist Contijn van Marle van Stichting de Ombudsman, ,,maar het mag wel. Je geeft namelijk een machtiging af voor een open bedrag.''
De salarissen van de directeuren staan in de belangstelling sinds in 2004 naar buiten kwam dat de directeur van de Hartstichting jaarlijks G.170.000 verdiende. Dat wekte de woede van collectanten en donateurs, waarvan een deel dan ook afhaakte.